YAKKA, de José Rafael Pascual-Vilaplana, por la Banda Sinfónica del Consmupa

Hoxe deixovos con este pasodoble do mestre Pascual-Vilaplana e interpretado pola Banda Sinfónica do CONSMUPA.
Espero que o disfrutedes... a min, aínda me queda unha semana de suplicio cos exames... pero cando un atopa cousas como estas faise máis levadeiro.

Caprice for four clarinets (Clare Grunman) - Pensando en Clarinete

Pensando en Clarinete actúa no festival de fin de curso da A.C.M. Sementeira

O Pazo da cultura será a segunda sala que escoite a música de Pensando en Clarinete. Será este sábado 13 no Pazo da cultura de Narón a partires da 18:00 horas no marco do Festival de Fin de curso que desenvolve a Asociación Culturas e Musical "Sementeira" de Narón. O Festival tamén contará coas actuacións dos alumnos da escola de música e rematará coa actuación da Banda Infantil Sementeira e tamén cunha peza conxunta co coro infantil formado polos alumnos de solfexo.

Programa:
- Andante (Karl Stamitz)
- Caprice for four clarinets (Clare Grundman)

O galego sempre suma, nunca resta

http://www.coordinadoraendl.org/doc/linguassuman.pdf

NUEVO TANGO ZINGER SEPTET: PIAZZOLLA'S "MILONGA DE LA ANUNCIACIÓN" from María de Buenos Aires

Hoxe remataron as clases oficialmente na USC, mañá comezan os exames... o mes de xuño móstrase aqui en todo o seu explendor... aínda chove, a ver como se porta o tempo, esperemos que aguante asi un pouco máis porque poucas cousas fastidian máis que estudar con bon tempo e calor, vamos o propio de xuño... como aborrecemos este mes, verdade?
Hoxe volvín a ver os videos do septeto de tangos onde toca Jose Frach Ballester e gustoume especialmente esta peza das que non escoitara. Espero que disfrutedes tanto coma min, e se non tedes exames e estades de vacacións, non digades me digades nada...

Kodomo no-hi (Michiel van Delft)

Deixovos o link deste pequeno fragmento do comezo desta peza que tanto recordos nos trae a aqueles que compartimos horas de ensaio na Banda Infantil Sementeira de Narón. Os Chinos!
KODOMO NO-HI

Mendelsshon: Lied ohne Worte E-dur Opus 30 Nº 3

O autor é Mendelsshon, un compositor romántico, do século XIX. Os "lieder sen palabras" son unhas pequenas pezas nas que Mendelssohn emula o estilo das cancións (lied) que estaban de moda, pero neste caso non hai voz, interprétase só co instrumento de teclado, o piano.
É un lied, unha peza de curta duración, de forma libre que adoita tomar algunha das pequenas formas. Neste caso é unha forma ternaria reexpositiva con introducción e coda (INTRODUCCIÓN + A + B + A' + CODA).
A introducción consiste no acorde de tónica despregado en forma de arpexio (Mi maior) e que nos conduce a unha cadencia perfecta entre os compases 2 e 3, onde remata. Todo isto cunha indicación expresa do uso do pedal, perece que estemos emulando o son dun harpa ou similar.
A parte A lévanos primeiro a unha semicadencia, precedida dunha tensión á dominante, un antecedente, seguido do seu consecuente, que remata en cadencia perfecta ampliada, precedida incluso dunha tensión, unha dominante do II, que está na cadencia. A continuación outro período de características semellantes, curiosamente nestes períodos o consecuente é sempre igual.
No terceiro pulso do compás 11 comeza a parte B. Esta zona é harmónicamente máis inestable, primeiro imos cara a Do#m, o relativo do tono principal, pero logo imos a Si M, o tono da dominante, deste xeito, a volta a Mi M ocorre como algo natural. A textura é diferente, máis homofónica, fronte á anterior, máis de melodía acompañada. Ao comezo do tema, cando as modulacións (compases 11, 12, 13) trabállase co movemento contrario tentando levalo ao límite. Despois a voz superior baixa nunha seria de sextas ata configurar un acorde de 9ª, acadando no compás 14-15 unha cadencia perfecta en Si M, que reitera posteriormente. Logo dun enlace, volta a Mi M, estamos na parte A'.
A parte A' é moi semellante á parte A. Realmente só varía o antecedente do segundo período (compases 21-22-23) no que pasa polo tono da dominante e recolle algunhas das características da parte B coma o movemento contrario, a textura homofónica e o contraste dinámico con respecto ao que ven antes e despois.
O final péchase con 3 compases de coda idénticos aos 3 da introducción.
Esteticamente é salientable o uso das dinámicas, mellor dito, do contraste dinámico para das máis expresividade ña peza, esta é unha característica romántica.
É unha peza breve, que nos mostra moitas caracterísitcas románticas e que casualmente ten unha forma simétrica, 14 compases a un lado e 14 a outro unidos pola serie de sextas.

Iván Fernández Coba.
5º de Grao Profesional. CMUS "Xan Viaño" de Ferrol.